|
Nieuwsbrief 1, December 2009
|
|
Dit is de eerste externe nieuwsbrief in digitale vorm van Aanzet. Digitaal, omdat we u sneller kunnen informeren over relevante ontwikkelingen, maar óók omdat we op deze manier € 7.000 aan drukkosten besparen. En dat er bezuinigd moet worden, dat is ook voor Aanzet bittere noodzaak, zoals u hieronder kunt lezen. Wij hebben ons best gedaan er een informatieve en leesbare nieuwsbrief van te maken. Wij horen graag of u deze vorm van communicatie op prijs stelt.
De kaasschaaf Als je niet werkloos wordt en aan de slag kunt blijven, merk je niet zoveel van de economische crisis. Je ontvangt iedere maand je verdiende loon, misschien aan het eind van het jaar een 13e maand of een kerstpakket en ook in de supermarkt zie je nog steeds volle karren met boodschappen. Toch merken steeds meer mensen dat anderen in hun omgeving hun baan kwijtraken, soms financiële zorgen krijgen en het steeds moeilijker wordt om weer werk te vinden. Deskundigen voorspellen dat door de economische crisis ook in 2010 nog velen hun werk zullen kwijtraken, vooral in de bouw, als de orderportefeuille leeg raakt. En dan is er natuurlijk de groeiende groep mensen die al helemaal moeilijk werk kunnen vinden dat bij hun capaciteiten past, economische terugval of niet. Mensen, die rond moeten komen van een uitkering en de eindjes elke maand aan elkaar moeten knopen. Mensen die van € 70 of minder per week moeten zien uit te komen en waarvoor de Voedselbank een uitkomst is. Mensen ook, die buiten hun schuld niet in staat zijn volwaardig mee te doen in onze samenleving. Vorige maand werden zij geportretteerd in de televisiedocumentaire “de onrendabelen” waar ook Sarah Haiat, sociaal raadsvrouw van Aanzet aan meewerkte. Daarin kwam ook een cliënt van haar aan het woord, die de moed had om openhartig over haar leven vol tegenslag te vertellen. Ook voor deze mensen wil Aanzet een steuntje in de rug zijn, ze helpen om weer perspectief te zien in hun leven, de eenzaamheid helpen doorbreken, ondersteuning te bieden in het vinden van zinvol vrijwilligerswerk, als betaald werk niet mogelijk is. Kortom: Aanzet spreekt mensen aan op hun eigen mogelijkheden en biedt steun waar nodig, zo lang als noodzakelijk. Wanneer je de problemen van deze mensen, die de economische problemen aan den lijve ervaren, vergelijkt met de bezuinigingen waarmee Aanzet vanaf volgend jaar geconfronteerd wordt, dan zijn dat twee totaal verschillende en onvergelijkbare werelden. Maar toch: ook wij worden niet ontzien als gevolg van de verminderde inkomsten die gemeenten van de rijksoverheid ontvangen. Dat wordt dan de “de nieuwe politieke werkelijkheid” genoemd en als enigste argument gebruikt om een beproefd recept uit de 80-er jaren van de vorige eeuw uit de keukenla te halen: de kaasschaaf. Hoezeer ons dagelijks werk ieder jaar weer door wethouders, ambtenaren en samenwerkingspartners geprezen wordt, hoezeer we ook zelf trots zijn op het rapportcijfer 8 dat we van tevreden cliënten krijgen, hoezeer we ook dag in dag uit zien dat mensen zich gesteund voelen door onze hulp- en dienstverlening, hoe gelukkig we ook zijn dat we na externe beoordeling ons kwaliteitscertificaat HKZ weer een jaar lang mogen voeren, dat alles is ondergeschikt gemaakt aan de noodzaak om te bezuinigen. En wat is er dan gemakkelijker om alle gesubsidieerde organisaties over één kam te scheren (lees: de kaasschaaf te gebruiken) en dus iedereen evenveel in te laten leveren. Dat klinkt rechtvaardig en dan hoef je als gemeente geen keuzes te maken, dat voorkomt veel discussie en het maakt je gemeentebegroting sluitend. Ook Aanzet moet zich noodgedwongen hierbij neerleggen. Ja, we hadden op basis van schriftelijk vastgelegde afspraken met onze 8 gemeenten in 2010 recht op 4,55 % erbij. Nee, de nieuwe politieke werkelijkheid legt ons de zogenoemde “nullijn” op, wat betekent dat we volgend jaar bijna € 200.000 moeten bezuinigen. Dat stelt ons voor een heel lastige opgave. Hoe te bezuinigen bij Aanzet, waar ruim 80 % van de subsidie besteed wordt aan de hulpverlening zelf, waar de bestuurder als bestbetaalde medewerker nog geen 40 % van de Balkenendenorm verdient (laat staan bonussen ontvangt), dat lijdt onherroepelijk tot snijden in het uitvoerende werk zelf. En dat is het laatste wat wij willen: oplopende wachtlijsten en “nee” moeten zeggen bij hulpvragers die onze ondersteuning zo goed kunnen gebruiken. Nu al kondigen gemeenten aan dat 2011 financieel gezien een nog moeilijker jaar zal gaan worden. Aanzet legt zich daar niet zomaar bij neer. Gemeenten, de politiek voorop, zullen vanaf 2010 keuzes moeten maken en de kaasschaaf alleen nog gebruiken waarvoor dit keukenhulpje ooit bedoeld is. Dus zal er kleur moeten worden bekend, roepen wij de politiek op om basisvoorzieningen als maatschappelijk werk en sociaal raadsliedenwerk te ontzien en bezuinigingen elders te realiseren. In het zicht van de gemeenteraadsverkiezingen en de vorming van nieuwe colleges, willen wij de lokale politiek laten zien hoe deze “kaasschaafmethode” uitpakt voor veel kwetsbare burgers, voor mensen die in een fatsoenlijke samenleving recht hebben op ondersteuning dicht bij huis. Die door onze hulp- en dienstverlening in veel gevallen geen beroep hoeven doen op dure, specialistische voorzieningen. Kortom: 2010 wordt een spannend jaar, allereerst voor die grote groep mensen waarvan de portemonnee niet gevuld is met bankpassen en creditcards, maar ook voor Aanzet omdat we de samenleving € 200.000 aan kosten besparen, maar de rek er bij ons nu echt helemaal uit is. Aanzet is nu zelf aan zet om ervoor te zorgen dat we als basisvoorziening blijven bestaan voor die ruim 10.000 burgers die jaarlijks een beroep op ons doen! Paul Janssen, bestuurder – directeur pjanssen@aanzet.nu |
|
Dit is de eerste externe nieuwsbrief in digitale vorm van Aanzet.
Voor meer informatie zie www.aanzet.nu |